Main

Starred * Archives

April 8, 2002

Vrouwen en achteruitrijden

Stelling: de hersens van vrouwen werken anders(om) dan die van mannen.

Vanmorgen bracht ik Luchiano en Willy naar school, hun vakantie was eindelijk afgelopen. Ik parkeerde mijn auto naast een groene Mitsubishi Lancer Stationwagon, eigendom van de vrouw van een collega. De linkerzijkant van deze auto zag er verschrikkelijk uit, het leek wel of die auto een zwaar ongeluk had gehad. Gelukkig kwam Ann de vrouw van die collega er net aan.

'Wat is er met jouw auto gebeurd? Heb je een ongeluk gehad?', vroeg ik.
'Nee, ik ben een paar keer tegen ons hek aangeklapt', antwoordde zij.

Let op, want nu introduceert de CasaSpider de stelling...

Spider: 'Ahaa, dan reed je zeker achteruit!'
Vrouw: 'Ja, hoe weet jij dat?'
Spider: 'Nou dat weet ik, omdat vrouwen een stofje in hun hersens hebben waardoor ze niet weten welke kant ze op moeten sturen bij het achteruit rijden.'
Vrouw: 'Ja, ik moet gaan. Daag!'
Spider: 'Ho ho, ik bedoel het niet slecht, mannen kunnen andere dingen weer niet...'

Maar het was al te laat, de vrouw van de collega stoof achteruit (!) weg.
Nu zijn er inderdaad vrouwen die het achteruitrijden wel beheersen, tuurlijk, er zijn altijd uitzonderingen. Maar in het algemeen geldt toch de stelling, let er maar eens op, dat hoe vrouwelijker de vrouw is, hoe slechter zij achteruit kan rijden.

April 10, 2002

Een kroon, een brug of twee gaten

Vanmorgen moest ik naar de tandarts. Een maand of wat geleden is er een groot stuk van een kies afgebroken, vandaar. Het betreft de voorlaatste kies van mijn linker bovenkaak. Omdat het de voorlaatste is, dacht ik in eerste aanleg aan trekken. Een kroon kost tenslotte een hoop geld. Mijn tandarts was het daar niet mee eens, ja die man moet ook leven. Hij had ook nog andere argumenten. Als de kies getrokken wordt, gaat dit volgens hem consequenties hebben voor de kies in de linker onderkaak, die nu nog samen kauwt met zijn bovenbuurman. Op het moment dat zich daar nog slechts een gat bevindt, gaat de linker onderkies omhoog groeien! Jawel. En uiteindelijk groeit hij dan uit mijn kaak. Het lijkt op het scenario van een horror-movie.

Nu kost een kroon circa 1100,= Antilliaanse guldens. Trekken is goedkoper, maar om de links onderkies vervolgens te kunnen behouden, dient boven een zogenaamde brug aangelegd te worden en dat kost ANG 2800,=. Ik herhaal: 2800 gulden! Dan heb ik liever een kroon. Maar dat ging zomaar niet, eerst moest er een foto gemaakt worden of de wortels wel goed waren. En wat bleek, de wortels waren niet goed. De wortelkanaalbehandeling van vele jaren geleden was niet goed uitgevoerd en er was een stukje van een vijl achtergebleven. 'De kies moet dus verwijderd worden', aldus de tandarts. 'En daarna zo snel mogelijk die brug aanleggen.'

Koortsachtig dacht ik na, neen, dit ging mij te snel. 'En wat nou als ik hem alleen laat trekken en die brug niet doe?', vroeg ik om tijd te winnen. 'Ja, dan groeit die onderkies eruit.', reageerde de tandarts, ietwat korzelig. Ik zei toen: 'Ik kan dat natuurlijk gewoon laten gebeuren, dan heb ik twee gaten...' Tot mijn verbazing werd de tandarts nu bijna boos: 'JA, DAT IS OOK EEN MENING. TWEE GATEN, JA HOOR DAT IS OOK EEN MENING!!!'

Hmmm, ik denk er nog even over na.

April 25, 2002

Lijst nul

Gisteren heb ik op BVN (het Beste Van Nederland) voor het eerst het programma Lijst 0 gezien. Ik moet zeggen, dat is een erg leuk programma.
'Zeker omdat je Katja Schuurman er zo leuk uit vindt zien', zei collega Karin vanmorgen.
'Ja, A omdat ze er leuk uitziet, ja. En B (...), daar kan ik zo niet opkomen', antwoordde ik, maar dat was een geintje. Want ik vind juist dat Katja het uitstekend doet als interviewster.

Een van de items van het programma was dat men op bezoek ging bij geestelijk gehandicapten. Of die ook gingen stemmen en een mening hadden over de politiek. Nou, reken maar. Een geestelijk gehandicapte vrouw van een jaar of 25 met rood piekhaar en een rode trui aan gaf te kennen dat zij zeker ging stemmen. Want anders ging haar stem verloren. En als je stemt dan hoor je erbij. Katja vroeg haar op welke partij zij dan ging stemmen.

'Op Groen Links', antwoordde de geestelijk gehandicapte.
Katja: 'En waarom stem je op groen links?'
Meisje: 'Nou, ik heb sinds kort een konijn.'
(korte stilte)
Meisje: 'En die knaagt weleens op papier.'
(korte stilte)
Katja: 'Ja, maar wat heeft dat met Groen Links te maken?'
Meisje: 'Nou, het milieu enzo.'

Toch zijn er geheid zogenaamd niet geestelijk gehandicapte kiezers die minder nadenken over hun keuze.

May 9, 2002

Feyenoord - Dortmund 3-2

Woensdagmiddag (zes uur tijdsverschil) was het zover: de Uefacup finale Feyenoord - Borussia Dortmund. Ik wilde de wedstrijd niet missen, maar ik had geen zin om alleen te kijken. Daarom begon ik wat te ronselen bij mijn bedrijf SQL Integrator. Helaas was de animo niet bijzonder groot. Nu zijn de meeste werknemers Ajax-fans, dus die houden niet zo van voetballen. Alleen hardcore-fan Wilbert den Boer ging mee. We besloten naar Hollywood op de Jan Noorduynweg te gaan.

Om ongeveer kwart over twee kwamen we daar aan en we waren zo ongeveer de eersten en dus enigen. Voordeel hiervan was wel dat wij de beste plaatsen konden uitkiezen, vlak tegen het grote Panasonic scherm aan en voor het podium. Daarop kun je je voeten lekker kwijt. Even later kwam Angelique, Wilbert's vrouw. Zij was helemaal verbaasd dat wij daar bijna alleen in de kroeg zaten. Gelukkig werd het later nog iets drukker.

De wedstrijd begon om kwart voor drie. En wat een wedstrijd was het, zinderend! De adrenaline en Amstel stroomden om het hardst door het bloed. Ondanks de Duitse individuele klasse straalde Feyenoord iets onoverwinnelijks uit. Bij de vrije trappen en penalty van Van Hooijdonk kwam onze plaats bij het podium nog goed uit, daar konden wij onze Amsteltjes even stallen. Dat vergemakkelijkt het juichen.

Toen de wedstrijd eindelijk om half vijf afgelopen was, waren wij de Kampioenen van Europa! Hieronder een foto van de mede-kampioenen.

Wilbert en de CasaSpider

Angelique moest al vrij snel naar huis, boodschappen doen. Eigenlijk moest ik dat ook. Wilbert en ik waren echter zo vol van de wedstrijd dat wij nog even hebben nageborreld tot circa half negen. Vervolgens wilden we ergens bij een snack (=eetgelegenheid) iets gaan eten, we konden de snack waar we hadden afgesproken echter allebei niet vinden, nou ja.

Het was een enerverende dag...

P.S. Wie vindt dat de CasaSpider wat vreemd op de foto staat, wel dat is nog niks. Een paar jaar geleden werd Feyenoord landskampioen. Toen heeft de Spider zijn Feyenoord pyama (van toen hij 11 was) aangetrokken, daar heb ik nog veel reacties op gehad...

May 10, 2002

De wet van de Grote Getallen (2)

Ooit maakte ik iets grappigs mee door bovengenoemde wet. Ik moest mijn eerste verstandskies laten trekken. Hmmm, weer een tandartsverhaal? Ja, maar daar gaat het eigenlijk niet om. De operatie werd snel en vakkundig door de kaakchirurg uitgevoerd. Om het bloeden te stelpen duwde hij een tampon in het gat. Die tampon moest daar precies een week blijven zitten, dan moest ik terugkomen voor controle en zou de chirurg de tampon verwijderen.

Al snel voelde ik af en toe met mijn tong aan de tampon. Of er bleef een stukje vlees aan hangen en dat moest ik dan met mijn tong lospeuteren. Na twee dagen was de tampon al een beetje losgeraakt. Nou, dan is het hek van de dam, want dan ga je er nog vaker aanzitten. Na drie dagen was het een soort papje geworden. Met coctail-prikkers probeerde ik het zaakje op zijn plaats te houden. Vervolgens belde ik naar de assistente van de chirurg, om te vragen of ik dat ding er zelf uit mocht halen. 'Neen, geen sprake van!', zei de assistente, 'dat moet de chirurg doen'. Op dag vier haalde ik de tampon eruit. En ik had nergens last van. Bij de controle was de chirurg een beetje gepikeerd, maar hij moest toch toegeven dat de wond er goed uitzag.

Ongeveer een jaar later waren twee andere verstandskiezen aan de beurt. In de onderste werd na de operatie weer de befaamde tampon gestopt. Wel, na drie dagen was het weer zover, ik haalde de tampon er zelf maar uit. Inmiddels was ik tenslotte best ervaren in dit soort chirurgische praktijken. Zelfverzekerd ging ik naar de controle. 'Ik heb de tampon alvast zelf maar verwijderd', deelde ik de chirurg mee.
'Dat mag u niet doen!', zei de chirurg ietwat bozig.
'Ja sorry hoor, maar die dingen laten na twee dagen al los, niemand kan zo'n tampon een week in zijn mond houden', gaf ik hem van katoen.

Toen had ik het gedaan. 'Zal ik u eens wat vertellen over de wet van de Grote Getallen?', vroeg de chirurg mij op een toon die geen tegenspraak dulde. 'Ok', zei ik daarom.
'Wel, ik heb in mijn carriere duizenden verstandskiezen getrokken en dus ook duizenden tampons geplaatst. Van al die patienten met een tampon in hun mond is het misschien vijf keer gebeurd dat de tampon er al uit was voor de controle. En twee maal van die vijf keren was u het! Aan wie ligt het dan?'

Ja, daar had ik even geen antwoord op.

May 16, 2002

Toeval (5), de Ultieme Lottomachine

Zoals ik al eerder schreef wordt de gang van zaken in ons universum bepaald door kansberekening. Alles en iedereen vult lottobriefjes in. Voor zichzelf, voor anderen, voor... ? Het Toeval, oftewel de Lottomachine, is continue bezig om uitslagen uit te spuwen. Mensen die al dan niet bij elkaar komen, een bloem die een blad verliest, de richting van de wind.

Maar ja, wat is dat Toeval nu precies. Indien men door blijft redeneren, dan bestaat alles uiteindelijk uit dezelfde kleine deeltjes. Ik ben geen natuurkundige, helaas, maar een paar nivo's kleiner dan atomen komt men uit bij de Quarks. Wij allen maken deel uit van een systeem, met Quarks als de bouwstenen. In dit systeem gelden uiteraard bepaalde wetmatigheden. Met een beetje fantasie kan men zich voorstellen dat alle bewegingen volgens een bepaald patroon aflopen. Het kan zo zijn dat de Lottomachine uiteindelijk niet door het Toeval wordt geregeerd, maar door deze wetmatigheden.

Dit klinkt natuurlijk vaag, maar stelt u zich het volgende voor. Een echte lottomachine. Waarschijnlijk is iedereen ervan overtuigd dat het louter toeval is welke zes cijfers wekelijks vallen. Als men echter exact (lees: op Quark-nivo) de situatie zou kunnen herstellen, dan vallen exact dezelfde cijfers, keer op keer. Wel, ditzelfde fenomeen treedt op in onze wereld. En op het moment dat iets (theoretisch) te herhalen is, kan men technisch spreken van een programma. Met een voorbestemde output. Ha ha! Dit houdt in dat er dus in het geheel geen Toeval zou bestaan! In het dagelijkse leven hebben wij daar geen last van, wij kijken er immers tegenaan als tegen de wekelijkse lottotrekking. We hebben geen flauw idee welke zes cijfers gaan vallen. Ondanks dat de Eigen Verantwoordelijkheid eigenlijk reeds is gedetermineerd, menen wij dit in eigen hand hebben. En dus handelen wij ook zo. Toevallig stuitte ik vandaag op de website van Flok's Weblog, die een link naar Noorderlicht op zijn site heeft staan, waar fysicus en Nobelprijswinnaar Gerard 't Hooft zijn theorie neerschrijft. En laat zijn theorie nu precies overeenkomen met de Ultieme Lottomachine, dat was bijzonder leuk om te lezen. Hieronder een beknopte samenvatting:

Determinisme waar overigens ook onze vrije wil aan onderworpen is. Want over het bestaan van de vrije wil is ’t Hooft duidelijk: “De vrije wil bestaat niet. Onze keuzes worden bepaald door de natuurwetten.” ’t Hooft heeft daar zelf geen moeite mee: “Onze keuzes liggen dan wel vast, maar we kunnen toch niet voorzien wat er gebeurt. Dus het maakt niet uit.”

Voor geinteresseerden hier een link naar de website van Gerard 't Hooft.

July 3, 2002

De Kunst van het Luisteren

Laatst zag ik een knus programmaatje op BVN met de toepasselijke naam Den nos kas. Dat betekent zoveel als In ons huisje. Ik zal niet uitwijden over de vorm van dit programma, waar op vier vierkante meter een jaren-vijftig decor inelkaar is geflanst, met twee stoelen. Een voor de interviewster, een voor de gast.

Ik viel midden in het programma en had eerst niet door wie nu de gast was. Later bleek dat inderdaad de gast een kartonnetje met aantekeningen bij zich had. Neen, waar het om gaat is het volgende. De gast, Dr. Aishel Isenia genaamd, kwam in dit programma praten over luisteren. Hier ligt natuurlijk al een contradictio in terminis in besloten en dat zou ook blijken.

De man begon zijn betoog nog rustig, maar groeide er helemaal in. 'Het belangrijkste van luisteren is dat je de ander in zijn waarde laat, dat je echt luistert. Dat je niet denkt dat je alles al weet. Dat je de ander niet bombardeert met woorden, neen je moet luisteren!'. Dat hield de goede man zo'n vijftien minuten vol, een heuse monoloog.

De interviewster zei in het begin nog wel eens 'hummhumm, hummhumm', soms ook 'correcto!' en wilde later even echt communiceren. Zij startte met een zin, maar Dr. Aishel Isenia ging onverdroten voort: 'Dus is het belangrijk dat je weet hoe de ander voelt en dat je daar niet overheen dendert!'. De interviewster slikte haar woorden wijselijk weer in.

Even dacht ik een parodie gade te slaan, waarin werd voorgedaan hoe het dus niet moet. Maar daar was het allemaal toch te serieus voor. Ik moest er wel om lachen. Is het niet vaak zo dat de zogenaamde experts op een bepaald gebied er in de prive-sfeer niets van terechtbrengen?

July 6, 2002

Belastingperikelen (2)

Een week of drie geleden kreeg ik een heus dwangbevel in mijn brievenbus. Het betrof naheffingen Grondbelasting en Selikor (huisvuil). Maar dan wel m.b.t. een adres waar ik al ruim zes jaar niet meer woon. Ik heb onmiddellijk bezwaar aangetekend bij de Belasingdienst. Mevrouw Kelders, die mij overigens uitstekend hielp, zei dat ik ook bij Selikor zelf nog bezwaar moest indienen. Een gestempeld exemplaar diende ik vervolgens bij de Belastingdienst af te leveren.

Vakantie is de ideale tijd om belastingzaken te regelen, of niet soms. Lucy moest toch naar Punda en ging meteen even met mijn bezwaarschriften naar het Selikor-kantoor. De dienstdoende beambte had echter geen idee waar het over ging. In de praktijk blijkt dat 95% van hun werk bestaat uit het verlenen van uitstel van betalingen. Het innemen van bezwaarschriften valt in de categorie 'dit gaat boven mijn pet'. Uiteindelijk vroeg Lucy of de man dan in ieder geval een stempel wilde zetten, want die heeft het Belastingkantoor nodig. 'Uh, we hebben geen stempel, je moet naar Parera (hoofdkantoor Selikor, Red.) gaan. Die hebben een stempel.'
'Kunt u dan een handtekening plaatsen of iets anders als bewijs dat ik hier geweest ben?', vroeg Lucy nog. 'Kom maandag maar terug', zei de man.

's Middags togen we met het hele gezin naar Parera. Bij de inlichtingenbalie stond een niet onaantrekkelijke jongedame ons te woord. Ook zij wilde echter het bezwaarschrift niet innemen. Zij belde met Aqualectra, het bedrijf dat de Selikorrekeningen maakt, en concludeerde dat ik dus gewoon moest betalen. 'Ja, maar daar wil ik nu juist bezwaar tegen indienen', riep ik uit.
'Oh, maar als ik die brief neem, dan gebeurt er verder niets mee. U moet hem naar het Bestuurscollege brengen', zei de charmante inlichtingenverstrekster.
'Ja zeg, ik dien bezwaar in tegen mijn Selikor-nota en dat doe ik natuurlijk bij Selikor. Kan iemand nu even een stempel zetten?', aldus mijn steeds wanhopiger wordende tegenspel.

'Hmmm, gaat u naar de secretaresse, gang door, naar rechts, eerste deur links'. De jongedame begon genoeg van mij te krijgen. Uiteraard was de kamer die zij had aangewezen leeg, dus gingen wij een kamertje verder. Daar zaten een aantal mensen (stagiaires?), die duidelijk geen idee hadden wat ze in die kamer moesten doen. Met zijn tweeŽn kwamen ze op ons af. Neen, ze konden ons niet helpen, maar de secretaresse was vlakbij, ze zou zo terugkomen. Doordat wij voor hun raampje bleven wachten, werden de twee stagiaires wat nerveus. Een begon wat heen en weer te drentelen en zocht toch maar een stempel, die hij vervolgens op de balie deponeerde. Vervolgens ging hij weer zitten.

Een wat oudere dame van ongeveer 55 jaar kwam uit de belendende kamer. 'Bent u de secretaresse?', vroeg ik haar meteen. Zij beaamde dit. Wij volgden haar naar haar kamer en ik vroeg of ik bij haar een bezwaarschrift kon indienen. 'Maar natuurlijk!', zei de secretaresse. Ik kon haar wel zoenen. We praatten nog wat met elkaar, terwijl de secretaresse netjes stempels plaatste. Ik bedankte haar uitbundig en we gingen weg. Nog wel even de knappe inlichtingenverstrekster de procedure doorgegeven.

Nu moesten we nog naar de Belastingdienst. Ik vroeg direct naar mevrouw Kelders en even later overhandigde ik de papieren. Dat was maar goed ook, want het uitstel dat ik drie weken geleden schriftelijk van haar had gekregen, was door een foutje nog niet in de computer ingevoerd. En dus was er al een nieuw dwangbevel onderweg. Wel, nu heb ik dus uitstel tot 13 oktober. Als ik voor die tijd niets hoor, moet ik wederom uitstel gaan aanvragen. Dit scenario lijkt mij het meest waarschijnlijke.

July 18, 2002

Sin padres mayores

Aldus de titel van een artikel in de Dominicaanse krant Hoy m.b.t. de dood van Doctor Joaquin Balaguer.

Zondag 14 juli is de laatste der padres mayores, Joaquin Balaguer, overleden op 95 jarige leeftijd. De padres mayores zijn de oude leiders van de drie grote partijen in de Dominicaanse Republiek. Balaguer van de PRSC, Juan Bosch (+2001) van de PLD en Jose Francisco Pena Gomez (+1998) van de PRD.

Balaguer was een man met een in de Dominicaanse Republiek grotere impact dan Drees Sr. in Nederland. Jarenlang is dit land gebukt gegaan onder het onmenselijke regime van de tiran Trujillo. Alles was van Trujillo. Bezittingen, maar bijvoorbeeld ook de meisjes. Als Trujillo een leuk meisje zag, dan kon zij maar beter geen nee zeggen. In 1961 is Trujillo in een vuurgevecht op straat doodgeschoten.

De eerste echte president na het Regime was Joaquin Balaguer van de PRSC. Hij heeft vanaf het begin van de jaren zestig tot het midden van de jaren negentig geregeerd, korte tussenpozen uitgezonderd. Gedurende zijn laatste ambstermijn was hij blind, hetgeen tot een klein schandaal leidde.

Balaguer is nooit getrouwd. Er zijn stemmen die beweren dat hij homosexueel was. Maar dat is hier nogal een taboe. Afgelopen zondag is Balaguer dus overleden. Er werden drie dagen van rouw afgekondigd. Het is indrukwekkend te zien wat zijn dood losmaakt bij het volk. Massaal is men aanwezig. En dat al dagen lang. Er wordt gehuild en er zijn vele toespraken. Ook aan Lucy kan ik zien dat zij het moeilijk vindt om naar de beelden te kijken.

Doctor Joaquin Balaguer. Een echte Vader des Vaderlands.

August 14, 2002

Kookkunsten

Tussen de middag krijg ik altijd wel iets te eten van Lucy, lekker conventioneel. Meestal maakt zij een lekker soepje met eieren. Soms hebben we blikken Unox-soep in huis, dat vind ik ook wel eens lekker voor de afwisseling. Gisteren was het Unox-dag, tomaten-groentensoep. Tijdens het eten was ik druk aan het internetten. De soep smaakte niet echt vies, maar ook niet zo lekker als ik gedacht had. Wel zaten er verdomd veel gehaktballetjes in.

Toen ik de soep op had, wilde ik gewoontegetrouw nog een kommetje halen. De pan was echter leeg. 'Hoe kan dat nou Lucy, de pan is al leeg!', zei ik tegen mijn echtgenote. 'Ja, ik vond het ook al zo weinig', antwoordde zij. U voelt hem al aankomen, bij de Unox maaltijdsoepen hoeft geen water te worden toegevoegd, bij de normale blikjes wel. Ik had dus een heel blik onverdunde soep gegeten, vandaar die vele gehaktballen. Het drinken van veel water achteraf heeft niet echt meer geholpen.

Nu heb ik een bord nasi voor me.

August 31, 2002

Huisartsenpraktijken

Net als ieder weldenkend mens ben ik van mening dat ook huisartsen recht hebben op vrije tijd. Noodgevallen houden zich niet altijd aan de normale werktijden en daarom zijn de weekenddiensten uitgevonden, denk ik. Dat werkt heel simpel, je belt een arts en het antwoordapparaat vermeldt welke arts dienst heeft. Tot zover de theorie.

Vanmorgen om 9 uur werd ik wakker doordat Luchiano aan het huilen was. Zijn twee ogen zaten dicht en deden pijn. Ik schrok natuurlijk en belde meteen de Eerste Hulp van het St. Elisabeth Ziekenhuis. Na drie keer te zijn doorverbonden vroeg een man of ik op Curacao woonde of op vakantie was. Als ik hier woonde moest ik eerst maar naar een huisarts. Voor de duidelijkheid, het is zaterdag, weekend dus. Inmiddels bleek dat gelukkig alleen Luchiano's linkeroog dicht zat.

Ik belde Huisarts01 (namen wegens privacy redenen gewijzigd). Er werd niet opgenomen, ook niet door een antwoordapparaat. Toen belde ik Huisarts02, die had de telefoon ernaast liggen. Vervolgens zijn we maar in de auto gestapt en naar Huisarts02 toegereden. Op zijn deur hing een briefje met de dienstdoende Huisarts03, met adres en telefoonnummer. Zoals het hoort. Onderweg naar Huisarts03 belden wij hem vanuit de auto. Huisarts03 deelde mede dat hij nu niet in zijn praktijk was, maar heel ergens anders.

Dan rijden we maar richting ziekenhuis besloot ik. Onderweg kwamen we langs Huisarts04. Die had geen dienst, maar een vriendelijke fysiotherapeute die daar praktijk heeft, verwees ons naar Huisarts05 in Salina Harbour View. Wij belden Huisarts05 en het antwoordapparaat zei dat we bij Huisarts06 moesten zijn. Huisarts06 nam wel op, maar verwees ons door naar Huisarts07. Het antwoordapparaat van Huisarts07 vond dat het toch echt Huisarts06 was die weekenddienst had, net als Huisarts05 ook al had gezegd. Dus belden wij Huisarts06 wederom, deze hield echter voet bij stuk, Huisarts07 had dienst.

Het ziekenhuis bevindt zich vlakbij Huisarts01, dus ging ik eerst daar even kijken. Op de deur stond dat Huisarts08 hem verving. Wij belden Huisarts08 en u zult het niet geloven, maar Huisarts08 had inderdaad dienst Ťn was op haar plek. We reden er snel heen en werden geholpen. Luchiano heeft nu oogdruppels en een medicijn, zijn oog doet nog steeds pijn.

Bij deze wil ik ervoor pleiten dat de huisartsenvereniging of iets dergelijks hun vervangingsprocedure eens nakijkt en er tevens zorg voor draagt dat deze procedure wordt nageleefd. Een ziek kind is al niet leuk, de stress om een huisarts te kunnen vinden is dan niet echt bevordelijk voor je humeur.

January 25, 2003

Cepillo!

In september vorig jaar heb ik al eens geschreven over een lichte vorm van dwangneurose, die alle kinderen schijnen te ontwikkelen. Bekendste voorbeeld daarvan is het niet op de lijntjes trappen. Vanmorgen was Luchiano in de weer met een of ander apparaatje waarmee je kleine discusjes door de kamer kunt schieten. Hij heeft drie van die discussen, ter grootte van een cent. Een rode, een groene en een gele. Je zou er zomaar een stoplicht verkeerslicht van kunnen maken.

Luchiano was er druk mee aan het spelen. Eerst schoot hij een groene weg, dan een rode. Vervolgens moest hij, van zichzelf wel te verstaan, om de rode heen lopen en vervolgens kon de gele weggeschoten worden. Ik keek dat zo eens aan en vroeg hem naar de regels. Wel, je mocht dus absoluut niet over de lijn tussen de groene en de rode discus komen, daar moest je omheen lopen. Vraag mij niet waarom, zo was het nu eenmaal. De vraag is of het hier een lichte dwangneurose betreft of de uitvinding van een nieuw spel.

Inmiddels was ik nieuwsgierig geworden of Lucy in haar jeugd ook zulke dingen deed. En ja hoor, het bekende niet op de lijntjes werk. Toen schoot haar te binnen wat ze ook vaak deed. In die tijd reden er veel Volkswagen Kevers rond in Santo Domingo. Als Lucy met een vriendin door de stad ging lopen, speurden zij naar zo'n auto. Wie het eerst een Kever zag, zei zo snel mogelijk: Cepillo!, wat zoveel betekent als borstel. Ik geloof dat het te maken had met de vorm van de auto. In ieder geval moest de verliezer stokstijf stil blijven staan, totdat er wederom een Kever voorbijkwam.

Vanmiddag gaan we dit spel eens nieuw leven inblazen, maar dan wel met Kia of Hyundai in plaats van een Kever. We hebben namelijk nog meer te doen.

February 20, 2003

De Doritos Kwestie

Zo sinds half januari van dit jaar ben ik enigszins op dieet. Nu hoef ik daar niet veel voor te doen of te laten, want een gemiddelde DBA verbrandt zo'n 6000 calorieŽn per dag.

Gisteren was het mijn relax-avondje. Ik hoefde niets te doen, normaliter koop ik dan een Panorama, een Nieuwe Revu en een Autoweek en ga lekker lezen. Om een of andere reden lagen deze bladen gisteren niet in de schappen van supermarkt Vreugdenhil. Gelukkig hadden ze er wel Duvel, dus even later stonden vier occurrences van dit Belgische bier in de koelkast koud te worden.

Nadat ik Luchiano had voorgelezen uit zijn lijfblad Donald Duck, ging ik er eens lekker voor zitten. Iets ontbrak er echter aan mijn geluksgevoel, een sigaar! 'Hmmm, ik heb zin in een sigaar', mompelde ik voor mij uit. Lucy hoorde dat en zij bood onmiddellijk aan om sigaren te gaan halen bij de toko twee straten verder.

Toen zij vijf minuten later terugkwam met vier sigaren had zij nog een verrassing voor mij. 'Ik heb ook een zak Doritos Nacho Cheesier voor je meegenomen, waar jij zo dol op bent', zei ze.

'HŤ nee hŤ', antwoordde ik zuchtend, 'daar heb ik nu helemŠŠl geen zin in, ik ben op dieet, weet je wel?'. Nu was Lucy boos, ja zo snel kan dat gaan. 'Doe ik eens iets liefs voor jou, is het weer niet goed!'. 'Ja, maar je weet toch dat ik op dieet ben, zo schiet dat natuurlijk niet op!'. Dat soort werk.

Even later zaten we toch weer gezellig naar een leuke aflevering van het programma Můnika te kijken op Canal SUR. Een Peruaanse talk-show, waar nu enige traditionele muzikanten en danseressen te gast waren. Werkelijk prachtige muziek maken die mensen, een beetje in de stijl van de Buena Vista Social Club.

Inmiddels had ik mijn tweede sigaar opgerookt en ook het tweede flesje Duvel was er bijna doorheen. Het begon te kriebelen. Ik vocht nog even, maar zei toen tegen Lucy: 'Ok, je hebt gewonnen...'.

'Wat, gaan we slapen?', zei Lucy.
'Neen, ik wil Doritos', zei ik.
'Ha! Vergeet het maar, die krijg je niet meer. Te laat!', zei Lucy.

Even later streek zij over haar hart en mocht ik tegen betaling van vijf kusjes een bakje Doritos met Chili Cheese Dip in ontvangst nemen. Het was een portie van misschien 200 gram. Vandaag ben ik anderhalve kilo zwaarder.

About Starred *

This page contains an archive of all entries posted to blogger in the Starred * category. They are listed from oldest to newest.

Sport is the previous category.

Supermarkt is the next category.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33