Main

Filosofie Archives

May 2, 2002

Toeval (2)

Barbara is wat gemakzuchtig en wacht liever op mijn theorie, Yannah vindt dat toeval niet bestaat, of toch wel, want... En Karin gelooft niet in toeval, maar wel in lotsbestemmingen. Toch gaan we er zo niet komen, vrees ik. Waar zijn overigens de mannelijke lezers, of hadden die toevallig even geen tijd?

Laten we eerst iets dieper tot de kern doordringen. Heeft het al dan niet geloven in toeval te maken met het al dan niet geloven in reincarnatie?

Nog even twee situatieschetsen. Iemand die tegen roken is, krijgt te horen: "Ja maar, mijn opa, die rookte drie pakjes per dag en werd 93 jaar, zonder enig probleem!" Was dit nou toeval of lag het in het lot besloten dat die opa, ongeacht wat hij zou doen, de leeftijd van 93 jaren zou bereiken?

Iemand uit Nederland gaat op vakantie naar Tanzania en komt daar, ergens in de rimboe, iemand tegen die op precies dezelfde kleuterschool in hetzelfde jaar heeft gezeten. Gek toch, dat je helemaal in Tanzania zo iemand tegenkomt...

May 10, 2002

De wet van de Grote Getallen (1)

De wet van de Grote Getallen heeft grote invloed op mijn inzichten met betrekking tot Toeval. Maar daarover later meer. Ik denk dat mensen niet voor niets tien vingers en tien tenen hebben, sommige houthakkers en andere ongelukkigen daargelaten.
Onze computers kunnen het getal Pi al uitrekenen tot miljoenen cijfers achter de komma, maar wij zelf kunnen toch echt niet veel meer bevatten dan tien.

Laatst las ik dat er in Nederland per jaar duizend (1000) mensen overlijden door medische blunders. Och ja, duizend. Dat zijn er wel bijna drie per dag! Je zou toch geen ziekenhuis meer indurven? Als je een relatief klein getal als duizend in schaal terugbrengt naar drie, dan blijkt verrassenderwijs dat drie meer impact heeft dan duizend.

Het moge duidelijk zijn dat een miljard (duizend miljoen) voor niemand meer te bevatten is. Een bedrijf als Shell maakt veel meer dan een miljard dollar winst per kwartaal...

De wet van de Grote Getallen (2)

Ooit maakte ik iets grappigs mee door bovengenoemde wet. Ik moest mijn eerste verstandskies laten trekken. Hmmm, weer een tandartsverhaal? Ja, maar daar gaat het eigenlijk niet om. De operatie werd snel en vakkundig door de kaakchirurg uitgevoerd. Om het bloeden te stelpen duwde hij een tampon in het gat. Die tampon moest daar precies een week blijven zitten, dan moest ik terugkomen voor controle en zou de chirurg de tampon verwijderen.

Al snel voelde ik af en toe met mijn tong aan de tampon. Of er bleef een stukje vlees aan hangen en dat moest ik dan met mijn tong lospeuteren. Na twee dagen was de tampon al een beetje losgeraakt. Nou, dan is het hek van de dam, want dan ga je er nog vaker aanzitten. Na drie dagen was het een soort papje geworden. Met coctail-prikkers probeerde ik het zaakje op zijn plaats te houden. Vervolgens belde ik naar de assistente van de chirurg, om te vragen of ik dat ding er zelf uit mocht halen. 'Neen, geen sprake van!', zei de assistente, 'dat moet de chirurg doen'. Op dag vier haalde ik de tampon eruit. En ik had nergens last van. Bij de controle was de chirurg een beetje gepikeerd, maar hij moest toch toegeven dat de wond er goed uitzag.

Ongeveer een jaar later waren twee andere verstandskiezen aan de beurt. In de onderste werd na de operatie weer de befaamde tampon gestopt. Wel, na drie dagen was het weer zover, ik haalde de tampon er zelf maar uit. Inmiddels was ik tenslotte best ervaren in dit soort chirurgische praktijken. Zelfverzekerd ging ik naar de controle. 'Ik heb de tampon alvast zelf maar verwijderd', deelde ik de chirurg mee.
'Dat mag u niet doen!', zei de chirurg ietwat bozig.
'Ja sorry hoor, maar die dingen laten na twee dagen al los, niemand kan zo'n tampon een week in zijn mond houden', gaf ik hem van katoen.

Toen had ik het gedaan. 'Zal ik u eens wat vertellen over de wet van de Grote Getallen?', vroeg de chirurg mij op een toon die geen tegenspraak dulde. 'Ok', zei ik daarom.
'Wel, ik heb in mijn carriere duizenden verstandskiezen getrokken en dus ook duizenden tampons geplaatst. Van al die patienten met een tampon in hun mond is het misschien vijf keer gebeurd dat de tampon er al uit was voor de controle. En twee maal van die vijf keren was u het! Aan wie ligt het dan?'

Ja, daar had ik even geen antwoord op.

May 11, 2002

Toeval (3), de theorie

De wereld is verdeeld in twee kampen als het om het bestaan van toeval gaat: zij die wel in toeval geloven en zij die zeggen: 'Toeval bestaat niet!'. Normaal denk ik vrij binair, en dat doe ik nu dus ook: toeval bestaat wel degelijk!

Er zijn mensen die ervan overtuigd zijn dat alles op een bepaalde manier is voorbestemd. Niet zelden zit daar een reincarnatie-theorie achter. Mensen komen in een nieuw leven op een hoger plan. Ik zal daar niet verder op ingaan, dat is een discussie op zich. Ik ben het per definitie niet eens met deze groep. Als alles is voorbestemd heb je geen enkele verantwoordelijkheid voor je daden. Ieder leven is een soort mechanische speeldoos. Ja, soms vinden aanhangers van deze theorie dat toch niet zo goed en dan wordt de eigen verantwoordelijkheid er op irrationele wijze bijgesleept. Maar zo lust ik er nog wel een.

May 12, 2002

Toeval (4), de theorie

Toeval bestaat dus, vind ik. Dit betekent echter niet dat alles toeval is. Indien daadwerkelijk alles toeval zou zijn, leidt dit tot hetzelfde resultaat als dat toeval niet bestaat: eigen verantwoordelijkheid bestaat niet meer. Toch leuk om te zien hoe ook hier de extremen dicht bij elkaar komen.

Wat nog ontbreekt is de kansberekening. Alles, maar dan ook alles, wat zich bewust of onbewust in onze wereld afspeelt, is onderhevig aan de wetten van de kansberekening. Ikzelf zie 'het' als een immense lottomachine. Helaas worden veel mensen afgeschrikt door het denkbeeld dat iets hoogs als het leven feitelijk wordt bepaald door iets triviaals als een lottomachine. Maar ik kan er ook niet meer van maken.

Hoe verhoudt zich nu het Toeval tot de Kansberekening? Laten we het voorbeeld nemen van de man die ondanks dat hij gedurende 70 jaren twee pakjes sigaretten per dag rookte, toch 93 jaar werd. Wel, volgens mijn theorie heeft deze man gedurende vrijwel zijn gehele leven vele lottoformulieren (met als hoofdprijs De Dood) ingevuld. Net als in een normale loterij is het mogelijk dat iemand die 1000 formulieren invult niet wint, maar iemand die er slechts 1 invult wel. Het Toeval heeft onderhevige man dus geholpen, door hem niet te laten winnen.

Niet alleen verklaart de theorie de hoge leeftijd van de man, ondanks zijn vele roken, neen, tevens legt zij uit dat het niet verstandig is om veel te roken. Bovendien verklaart de theorie dat iemand die niet rookt toch aan longkanker kan overlijden. Deze persoon heeft weliswaar veel minder lottoformulieren ingevuld met betrekking tot dit thema, maar minder geluk gehad.

Een belangrijke aanvulling is hoe de lottoformulieren worden ingevuld. Men kan actief zelf lottoformulieren invullen, bijvoorbeeld door al dan niet te roken, al dan niet gezond te eten, al dan niet dronken met 160 km/h over 's lands wegen te racen. Men kan ook onbewust formulieren invullen, door bijvoorbeeld in een baan te blijven zitten die tot veel stress leidt. Ja zelfs is het mogelijk dat anderen formulieren voor jou invullen, denk aan Pim Fortuyn. In het laatste geval is het duidelijk een combinatie van bovengenoemde mogelijkheden. Het invullen van de lottoformulieren is een uitermate complexe zaak, nauw verwand aan de Chaos-theorie (een vlinder in China kan door zijn beweging tijden later een orkaan in Amerika veroorzaken).

Belangrijk is ook dat de zogenaamde hoofdprijs van de loterij niet alleen leven en dood is, gelukkig maar. Een voorbeeld dat mij zo te binnen schiet komt uit de commentaren van een eerdere post. Het is een commentaar van Yannah. Zij ontdekte mijn weblog, onder anderen doordat haar broer tijdelijk hier op Curacao gestationeerd is. Dat is grappig, want onafhankelijk van elkaar hebben Yannah en ik bewust zelf lottoformulieren ingevuld door een weblog te beginnen. Onbewust heeft de een dat ook voor de ander gedaan. Yannah's broer heeft ook formulieren ingevuld door naar Curacao te vertrekken. De kans dat wij ooit van elkaar zouden weten werd steeds groter. Let wel, het was heel goed mogelijk geweest dat Yannah toch nooit op mijn site zou zijn terechtgekomen, of nooit een comment had geplaatst, dat ik haar zelf nooit via de loglijst was tegengekomen. Maar toch. De lottomachine heeft anders bepaald.

Ach, er zijn vast betere voorbeelden te bedenken. Ik ben benieuwd naar wat anderen van deze theorie denken. In dit theater gaat het binnenkort verder met de Vertakte Boom en de Ultieme Lottomachine.

May 16, 2002

Toeval (5), de Ultieme Lottomachine

Zoals ik al eerder schreef wordt de gang van zaken in ons universum bepaald door kansberekening. Alles en iedereen vult lottobriefjes in. Voor zichzelf, voor anderen, voor... ? Het Toeval, oftewel de Lottomachine, is continue bezig om uitslagen uit te spuwen. Mensen die al dan niet bij elkaar komen, een bloem die een blad verliest, de richting van de wind.

Maar ja, wat is dat Toeval nu precies. Indien men door blijft redeneren, dan bestaat alles uiteindelijk uit dezelfde kleine deeltjes. Ik ben geen natuurkundige, helaas, maar een paar nivo's kleiner dan atomen komt men uit bij de Quarks. Wij allen maken deel uit van een systeem, met Quarks als de bouwstenen. In dit systeem gelden uiteraard bepaalde wetmatigheden. Met een beetje fantasie kan men zich voorstellen dat alle bewegingen volgens een bepaald patroon aflopen. Het kan zo zijn dat de Lottomachine uiteindelijk niet door het Toeval wordt geregeerd, maar door deze wetmatigheden.

Dit klinkt natuurlijk vaag, maar stelt u zich het volgende voor. Een echte lottomachine. Waarschijnlijk is iedereen ervan overtuigd dat het louter toeval is welke zes cijfers wekelijks vallen. Als men echter exact (lees: op Quark-nivo) de situatie zou kunnen herstellen, dan vallen exact dezelfde cijfers, keer op keer. Wel, ditzelfde fenomeen treedt op in onze wereld. En op het moment dat iets (theoretisch) te herhalen is, kan men technisch spreken van een programma. Met een voorbestemde output. Ha ha! Dit houdt in dat er dus in het geheel geen Toeval zou bestaan! In het dagelijkse leven hebben wij daar geen last van, wij kijken er immers tegenaan als tegen de wekelijkse lottotrekking. We hebben geen flauw idee welke zes cijfers gaan vallen. Ondanks dat de Eigen Verantwoordelijkheid eigenlijk reeds is gedetermineerd, menen wij dit in eigen hand hebben. En dus handelen wij ook zo. Toevallig stuitte ik vandaag op de website van Flok's Weblog, die een link naar Noorderlicht op zijn site heeft staan, waar fysicus en Nobelprijswinnaar Gerard 't Hooft zijn theorie neerschrijft. En laat zijn theorie nu precies overeenkomen met de Ultieme Lottomachine, dat was bijzonder leuk om te lezen. Hieronder een beknopte samenvatting:

Determinisme waar overigens ook onze vrije wil aan onderworpen is. Want over het bestaan van de vrije wil is ’t Hooft duidelijk: “De vrije wil bestaat niet. Onze keuzes worden bepaald door de natuurwetten.” ’t Hooft heeft daar zelf geen moeite mee: “Onze keuzes liggen dan wel vast, maar we kunnen toch niet voorzien wat er gebeurt. Dus het maakt niet uit.”

Voor geinteresseerden hier een link naar de website van Gerard 't Hooft.

May 18, 2002

Quarks

Mijn zus Pascale reageerde op de Ultieme Lottomachine, dat gedoe met die quarks vond zij maar niets. Bestaan ze wel echt! Nu heb ik niet alle kennis omtrent quarks paraat, dus ging ik even op onderzoek uit op het Internet. De meeste verhandelingen stijgen mij al snel boven de pet, er wordt gegoocheld met formules en foto's uit de deeltjesversneller zeggen mij ook niet veel.

Wat ik wel grappig vind is hoe er over die hele kolonie van dingetjes waaruit alles is opgebouwd, wordt geschreven. Zolang het niet te technisch wordt, leest het als een spannend jongensboek, met mesonen, baryonen, gluonen en niet te vergeten de quarks als de jonge helden. Overigens is het bestaan van quarks aangetoond in 1964 door Murray Gell-Mann en George Zweig. Er zijn maarliefst zes soorten quarks (klinkt als zes smaken yoghurt): UP, DOWN, STRANGE, CHARM, BOTTOM en TOP.

Op een website wordt de vraag gesteld of het de of het quark is:

Bepaald lidwoord is dus "de", en niet "het", aldus hebben de lexicologen bepaald (de lezer zij gewaarschuwd!). Verschillend gebruik illustreert wel mooi dat je eigenlijk niet kunt spreken over één enkel(e) quark. Quarks zijn nooit alleen, altijd met zijn tweeën of drieën. Natuurkundigen hebben bepaald dat "het quark" even onbepaalbaar is als "de quark".

Dat klinkt toch onheilspellend: Quarks zijn nooit alleen...

May 23, 2002

Toeval (6): de Vertakte Boom

In een gemiddeld mensenleven gebeurt best veel, leuke dingen en minder leuke dingen. Meestal zit hier een sinus-beweging in: het gaat beter, daarna slechter en dan weer beter. Wat er gebeurt wordt bepaald door de Kansberekening in combinatie met het Toeval, tenminste zo denk ik erover.

Met name als het gaat om op het eerste gezicht irrationele grootheden als liefde, zijn er veel mensen die niet kunnen of willen geloven dat ook deze grootheden onderhevig zijn aan iets triviaals als Kansberekening en Toeval. Zij geloven meer in zaken als 'wij zijn voor elkaar bestemd, het moest gewoon zo lopen'. Daar geloof ik dus helemaal niets van. Kijk maar eens hoeveel potentiele levenspartners je tegenkomt in heel je leven en hoeveel potentiele levenspartners er op aarde bestaan.

Vreemd genoeg stijgt het geloof in het voorbestemd zijn als men net een succes heeft geboekt. Een voorbeeld. Een echtpaar dat al tien jaren bij elkaar is, besluit te gaan scheiden. De vrouw zag de relatie al lange tijd niet meer zitten. Na de scheiding ontmoet zij een andere man, die zeer geinteresseerd in haar is. Beiden zijn verliefd en de vrouw denkt 'dit was gewoon nodig, dat ik die moeilijke laatste jaren heb meegemaakt, want door dat alles ben ik nu de echte man van mijn leven tegengekomen!'.

Onzin! Gedurende je hele leven neem je, bewust of onbewust, beslissingen. Voor de programmeurs onder u, simpel gezegd bestaat het leven uit if-then-else constructies. Voor de niet programmeurs, vergelijk het met een boom met gigantisch veel takken. Dikke en dunnere. Ga je wel of niet studeren, zo ja, maak je wel of niet je studie af etc. Na iedere beslissing ga je verder naar een andere tak. Het is duidelijk dat al vrij snel bepaalde takken niet meer bereikbaar zijn en andere juist wel. Dus iemand die zegt 'als ik dat toen niet gedaan had, dan was ik nu nooit dit geweest', die heeft wel gelijk, maar had hij destijds een andere tak gekozen had hij misschien nog veel meer kunnen bereiken. Dat zullen we nooit weten.

Bepaalde takken worden voor je uitgezocht, onder invloed van de Kansberekening en het Toeval. Een man die slecht eet, rookt, drinkt en een baan met stress heeft, heeft automatisch meer kans om op takken terecht te komen waar men liever niet op terecht komt.

June 21, 2002

Toeval, De Index

Meer voor mijzelf dan voor anderen mijn posts over Toeval op een rijtje. Doe er uw voordeel mee!

Bijdragen over het al dan niet bestaan van Toeval blijven zeer welkom...

August 7, 2002

De splinter en de balk

Afgelopen maandag heb ik mijn nieuwe brillen opgehaald. Een gewone en een zonnebril. Dat werd wel tijd, want mijn oude bril was danig versleten. Hij had kunststof glazen (...) en die zijn vatbaarder voor krasjes dan glazen glazen (...). Die theorie is door mijn bril in de praktijk gebracht, want het werd wel erg moeilijk om er doorheen te kijken. Maar ja, dankzij de Theorie van de Glijdende Schaal, waarover later wellicht meer, went alles.

Ik nam de nieuwe brillen in ontvangst, zette de gewone op mijn neus en reed naar huis. Het is altijd even wennen met een nieuwe bril. Enige jaren geleden switchte ik van een bril met grote glazen (formaat 17" monitor) naar een kleiner model. Gek genoeg zag ik ook alles kleiner, dat was een heel vreemde gewaarwording. Zo dacht ik dat een rijksdaalder een gulden was en toen ik Babi Pangang bij de Chinees ging halen, wilde ik protesteren vanwege de veel te kleine portie.

Thuis zat ik mijn gewone dingen te doen en iets stoorde me. Wat bleek, er zat een minuscuul vlekje op een van de brillenglazen. Ik moest het gewoon weghalen. En dat is nu de situatie waarin ik mij bevind. Ik ben zeer gevoelig geworden voor vuil op de glazen en dat terwijl ik vroeger door een soort van krassenlandschap heenkeek. Pseudo-filosoof als ik ben heb ik daar tijdens mijn toiletbezoek van vanmorgen eens diep over nagedacht. Abstraherend kwam ik tot de conclusie dat het aloude gezegde Hij ziet de splinter in het oog van een ander, maar niet de balk in zijn eigen oog (vrije interpretatie) hierop van toepassing is.

Weet iemand een beter spreekwoord/gezegde?

August 21, 2002

Stoplichten en de Loglijst

Stel je hebt een drukke kruising, die beveiligd is met stoplichten (ja, ik weet ook wel dat het eigenlijk verkeerslichten zijn). En dat op zekere dag die stoplichten uitvallen. In eerste instantie zou je een chaos verwachten, maar wat gebeurt er? Mensen helpen elkaar, laten een ander eens voorgaan en zo ontstaat er een vloeiende verkeersstroom. Vaak kan men gewoon, nou ja iets langzamer dan normaal, doorrijden en hoeft er niet of nauwelijks gestopt te worden.

Op Curacao hadden we deze situatie bij de ingewikkelde kruising Churchillweg, Rooseveltweg, Jan Noorduynweg. U kent hem vast wel. Daar had op Nieuwjaarsnacht een automobilist de stoplichtregelkast omvergereden. Voordat de benodigde onderdelen op het eiland waren, verstreken toch al gauw drie, vier weken. Zo kon men mooi het gedrag van de automobilisten bestuderen. Waar zij in het begin haast overdreven vriendelijk voor elkaar waren, was daar na twee weken nog maar weinig van over. Steeds minder was men genegen de ander voor te laten gaan. Hierdoor onstond er steeds langduriger oponthoud en begon iedereen weer naar de (werkende) stoplichten te verlangen.

Wat is nu de relatie met de loglijst? Wel, al sla je me dood, ik heb geen idee. De loglijst deed het ruim een dag niet en tot mijn verbazing kreeg ik toch evenveel of zelfs meer hits dan voorheen. Wat zou er gebeuren als de loglijst pak hem beet een maand niet meer ge-update wordt. Ziet u een analogie met de stoplichten, of wellicht een andersom analogie, of iets anders?

December 7, 2002

Zolderkamerpsychologie

Vandaag had ik het kunnen hebben over de ik meen drie doden die gisterenavond zijn gevallen in Caracas, Venezuela. Zoals het er nu naar uitziet het werk van een lichtgestoorde, rossige man. Deze rossige, uit Portugal afkomstige man legde een verwarde verklaring af en had het voorzien op medewerkers van de pers.

Ook had ik het kunnen hebben over mijn uiteindelijk succesvolle poging om een CD-Writer aan de praat te krijgen onder RedHat 8 Linux. CD-tjes branden onder Linux is wel even andere koek dan onder Windows. Maar als het eenmaal lukt, is het leed snel vergeten. Ha, nu ik dit zo opschrijf besef ik dat ik van deze stelling ook een zolderkamerpsychologiestukje kan maken.

Neen, het zolderkamerpsychologiestukje (ZPS) gaat vandaag over koffie. Vanmorgen had ik ontzettende zin in koffie, Lucy zette meteen een grote pot. Ik schonk de twee mokken vol en we dronken de koffie op. Tot zover niets vreemds. Vervolgens kreeg ik honger en bedekte vier boterhammen met gesnipperde ui en dikke plakken kaas. Vervolgens gingen de boterhammen de oven in, zodat de kaas door de uien heensmelt. Bijzonder lekker.

Speciaal voor deze boterhammen had ik nog wat koffie bewaard. Beleefdheidshalve vroeg ik aan Lucy of zij ook nog koffie wilde. Tot mijn ontzetting zei ze 'Ja, doe mij ook maar een beetje'. Nu moest ik het zwarte goud (excuses voor deze keukenromanuitdrukking) verdelen over twee mokken. Hoe doet men dit? Wel, eerst een beetje in de ene mok, vervolgens iets meer in de andere, weer een beetje meer in de ene, u kent dat wel.

Bij dat steeds overschenken gebeurde echter het onvermijdelijke, ik morste koffie! Onmiddellijk kwam mijn ZPS bovendrijven: "Als je iets het hardst nodig hebt, zorgen de omstandigheden en jijzelf ervoor dat je minder krijgt".

Het enige dat mij op dit moment nog bezig houdt is de vraag waarom ik niet gewoon een nieuwe pot koffie zet...

January 10, 2003

Miniverhaaltje 1 van 2: Schuin is soms Beter

Vanmorgen liep ik met mijn bekertje warme chocolademelk bij het NOC (soort Helpdesk) binnen. Ik wilde even met Maya spreken en zette mijn bekertje chocolademelk op de systeemkast van haar PC. Half grappend zei Maya: 'Hé, kijk je wel uit met mijn computer!'.

Dat deed mij denken aan een recensie van luidsprekerboxen in een of ander HiFi-blad, jaren geleden. Niet alleen het geluid van de onderzochte box was uitstekend volgens de recencent, maar ook het design. De luidspreker liep van boven namelijk schuin af. 'Dat is een zeer goed ontwerp', aldus de recencent, 'want als een box van boven recht is, zet moeder de vrouw er onmiddellijk een plant op!'.

Daar dacht ik aan met mijn bekertje warme chocolademelk en aan het feit dat PC-bouwers hun systeemkast dus ook wel eens schuin mogen laten aflopen.

February 10, 2003

Bordjes omhooghouden

Soms zit ik wat na te denken, meestal als ik iets gedronken heb. Maar dat hoeft niet persé, want de theorie van vandaag heb ik ooit op mijn werk bedacht en daar drink ik nooit (alcohol). Als Database Administrator heb ik een leuke baan, met veel mogelijkheden tot zeg maar zelfstudie. Bij ontaarden heet dat hobbiën.

Als men heel lang geen vrije dag heeft gehad en men neemt er plotseling eentje op, dan is het gekke dat men de week erna een enorme behoefte heeft om dat weer te doen. Had men het niet gedaan, had men ook niet naar een nieuwe vrije dag getaald. Vreemde zaak.

Als ik op mijn werk denk: 'Hmm, vanmiddag lekker eens aan de zelfstudie', wat gebeurt er dan vaak? Problemen! Het in de lucht houden van databases heb ik wel eens vergeleken met die circus-act, waarbij iemand allemaal bordjes op paaltjes zet en ronddraait. Steeds meer paaltjes. Op een bepaald moment heb ik deze gedachte een halt toegeroepen, immers als er geen paaltjes meer waren, had ik ook geen werk meer.

Toch is het hele leven een soort abstractie van deze circus-act. Continue zijn wij bezig met de bordjes draaiend te houden op steeds meer paaltjes. De ene afwas is nog niet gedaan of de volgende pan is alweer vies, dat werk. Sinds ik Blogrolling heb geïmplementeerd kan ik het zelfs niet hebben als ik onderaan in het tweede rijtje sta. Toch een vermoeiende bezigheid allemaal. Gelukkig zijn er dan nog kinderen. Vanmiddag heb ik Luchiano nog flink op zijn kop gegeven, omdat hij weer eens niet gewoon lekker door at. Vanavond hebben we weer lekker gevoetbald, ik was Van Hooijdonk, hij Van Persie.

In een optimistische bui denkt men dan wel eens: 'Nou, in ieder geval die kinderen, die groeien nog. Die onttrekken zich aan dat bordjes omhooghoud-gedoe'. Ja, tot zij ook groot zijn geworden, ha ha! Ach, er zijn mensen die het omhoog houden van bordjes op paaltjes als beroep hebben gekozen, dat is toch wel het bewijs dat het ook leuk kan zijn?

P.S. Nu ik het erover heb, ik zie die act wel steeds minder op TV!

April 11, 2003

Irak, Dag 23

De oorlog in Irak is dag 23 ingegaan, tenminste voor zover nog van een oorlog gesproken kan worden. De echte strijd is denk ik wel gestreden, maar de moeilijkste periode staat voor de deur. Persoonlijk heb ik veel respect voor de kennis van de Verenigde Staten op psychologisch gebied. Kijk alleen maar wie er de beste films maken... :-)

Dat van die films kan echter ook te maken hebben met het feit dat de doelgroep in zekere zin aansluit bij de Amerikaanse denktrant. Waar veel Amerikanen er 100% van overtuigd zijn dat zij Irak nu hebben bevrijd, denken vele bevrijden daar toch anders over. Ondanks de haat jegens Saddam, vooral van Sji'itsche zijde.

De Soeniten zijn nu de gebeten hond. Ik hoop dat de Amerikanen kennis hebben van één van Casa's basistheorieën: Het kan nooit zo zijn dat een heel volk slecht is, dat geldt slechts voor individuen. In het verleden hebben de Verenigde Staten niet echt blijk gegeven deze theorie aan te hangen. Neen, men zag met name het Midden Oosten meer als een schaakbord. Even de ene helpen, als die te sterk werd moest er weer een andere partij gevonden worden.

Wat op korte termijn dreigt is Chaos. Er wordt al druk geplunderd en het leven is nu een Survival of the Fittest. Het zijn de sterken die met de waardevolle artkelen weglopen, dat deden ze ook al met de voedselpakketten. Datzelfde geldt ook voor de goede posities en functies zometeen.

Grofweg bestaat ieder volk uit 5% sterken, 5% zwakken en 90% normalen. De sterken hebben de eigenschap dat zij van iedere situatie beter kunnen worden, ja zelfs van een oorlogssituatie. De zwakken zullen altijd uit de boot vallen, zelfs in een supergereguleerde maatschappij als de Nederlandse. Die 90% normalen, daar gaat het om. In goede tijden klimmen zij een beetje, in slechte tijden hebben zij het zwaar, dus ook in de huidige Irakese situatie.

Vergelijk het maar met het eenworden van Duitsland. Door het Westen werd dit gezien als de ultieme bevrijding van de door het communistische regime onderdrukte Oostduitse bevolking. Gek genoeg verlangen veel (normale) Oostduitsers terug naar vroeger. In de ontstane Chaos voelden zij zich minder thuis dan in hun vroegere situatie, die in ieder geval stabiel te noemen was. Tja, Verandering is een moeilijk proces waar reeds veel over is geschreven.

Wel is het bijzonder interessant om dergelijke processen te volgen en natuurlijk, typisch Nederlands, te bekritiseren. Ja ook de beste Spiders hangen in hun web...

April 13, 2003

Informatie

Stelling: Indien de hoeveelheid beschikbare informatie stijgt, wordt deze extra informatie voornamelijk gebruik om er de eigen standpunten mee te verstevigen.

Vroeger dacht ik nog wel eens over volkeren die in onze perceptie onderdrukt werden, dat de oorzaak hiervan was dat zij gewoon niet beter wisten door een gebrek aan informatie. Wij, met alle informatie beschikbaar en dan ook nog in objectieve vorm (...), konden de wereldproblematiek beter beschouwen.

Ook van vroeger herinner ik mij de schooltijd. De vakken die mij het gemakkelijkste afgingen waren ook mijn populairste. Vreemd genoeg besteedde ik derhalve liever een extra uurtje aan een vak waar ik ruim voldoende voor stond, dan aan een vak dat eigenlijk wel een extra studie-uurtje kon gebruiken. Wezens doen nu eenmaal het liefste waar ze goed in zijn.

Datzelfde geldt ook voor informatie-vergaring. Men zoekt en leest met name wat in het eigen straatje past. Het gevolg is dat standpunten gepolariseerd worden. Onder het motto: Leer de vijand kennen, dit is overigens ironisch bedoeld, las ik vroeger de Opzij. Ook keek ik regelmatig naar de EO, iets wat not done was. En dan ontdekt men dat de verschillen allemaal niet zo groot zijn als aanvankelijk gedacht.

Welk standpunt wilde u verstevigen door dit log te bezoeken?

April 16, 2003

Van langzaam naar snel

Er zijn van die dingen die beginnen langzaam en eindigen snel. Daar moest ik zojuist even aan denken toen ik een papier uit de printer had gehaald en ook de badge om de gangdeur te openen in mijn hand had. Ik had namelijk ook nog een zojuist uit de automaat gehaald kopje koffie vast, in een plastic beker.

Eerst had ik nergens last van, maar plotseling werd de beker warmer. En dat ging steeds sneller. Net op tijd kreeg ik de deur open en kon de beker in mijn andere hand nemen. Sjonge, men maakt wat mee. Maar ja, toen liet het mij niet meer los, dat zo'n bekertje eerst maar heel langzaam warmer wordt en op het eind dus razendsnel.

Nog een paar voorbeelden:

  • Als men vier weken vakantie heeft, lijkt het in het begin of er nooit een eind aan komt. De laatste dagen vliegen echter voorbij.
  • Een zak chips lijkt in deze op vakantie. In het begin maakt men zich nog geen zorgen dat de zak opraakt, aan het eind gaat dat ineens erg snel en bovendien worden de stukjes steeds kleiner. Een dubbel nadeel!
  • Wat te denken van leeftijd, als men 15 is lijkt het leven nog oneindig lang. Voor men het weet is men echter een ouwe bok van 29!

Uiteraard zijn er ook voorbeelden te verzinnen van de omgekeerde situatie, dingen dus die eerst snel gingen en daarna een stuk langzamer. Die voorbeelden houd u nog even tegoed.

June 10, 2003

Slim Plan

Soms zien mensen dingen gebeuren, waarvan zij denken: 'Dat moet toch slimmer kunnen!' of 'Dit is toch ietwat onzinnig!'. Zo hoorde ik wijlen Bart de Graaff ooit het file-probleem oplossen: 'Als ik Nu! zeg, gaan we met zijn allen 120 kilometer per uur rijden!'.

Zit wat in natuurlijk. Het volgende speelt al geruime tijd door mijn hoofd. Het betreft iets in mijn ogen compleet onzinnigs, toch heb ik er nog nooit iemand over gehoord, namelijk de disclaimer die tegenwoordig onder iedere email geplakt wordt.

In het begin kon ik mij er nog wel iets bij voorstellen, email was relatief nieuw en de bezorging vindt op geheel andere wijze plaats dan voorheen, via de postbode. Op een of andere wijze wilde de zender gewaarborgd zien dat een ontvanger geen rechten aan een niet voor hem bestemde mail kon ontlenen. Of zich beledigd kon voelen.

Kijk echter eens naar de kosten van zo'n disclaimer! Er zijn bedrijven die daar hele lappen tekst aan wijden. Niet zelden gebeurt het dat een korte mail die ik uit wil printen toch twee A4-tjes beslaat. Vanwege de disclaimer.

Helemaal erg wordt het als mails worden beantwoord samen met de oorspronkelijke tekst (Reply-functie). U kunt zich voorstellen hoe snel de disclaimers de grootte van zo'n mail negatief beinvloeden. Samengevat kosten disclaimers papier, toner en bytes.

Op dit moment gebruikt echter (zowat) iedereen de disclaimer en ja, dan ontgaat mij het nut. Vergelijk het met subroutines, procedures en functies. Als een programmeer-actie regelmatig voorkomt, wordt deze ingekapseld in bijvoorbeeld een functie, die vervolgens wordt aangeroepen vanuit meerdere programma's. Analoog hieraan stel ik voor dat wereldwijd een disclaimer wordt opgesteld die geldig is voor alle email. Wil men afwijken van deze standaard, mag men zijn eigen tekst onder de email intikken.

Is dit niet een ei van Columbus? Om in de geest van Bart de Graaff te blijven: 'Als ik Nu! zeg, gooien we alle disclaimers weg en beloven ze nooit meer te gebruiken!'. Morgenvroeg tegen een uur of tien moet het wereldwijd dan toch wel afgelopen zijn met deze onzin.

Nu!

June 12, 2003

Maakt het wel of niet uit?

Lucy en ik hadden laatst een discussie over het edele Black Jack spel, in Nederland oneerbiedig Eenentwintigen genoemd. Net als in elke andere sport (spel?) ergeren geoefende spelers zich wel eens aan beginners. Maar... nu komt mijn brandende vraag: Maakt het überhaupt iets uit hoe anders spelers spelen? Of gaat het slechts om jouw spel ten opzichte van dat van de Bank?

Stelt u zich de volgende situatie voor:
Speler A heeft 15 punten voor zich liggen, Speler B 14 en de Bank 6 punten. Speler A past. Volgens de regels van het spel (lees: statistiek) moet Speler B met 14 punten passen. Zij vroeg echter een kaart. De overige spelers fronsten hun wenkbrauwen. Het was een 6, waarmee Speler B op 20 punten kwam en paste.

De Bank trok een 10, kwam op een subtotaal van 16 en moest nog een kaart trekken. Het werd een 5 oftewel Black Jack. Speler A, die 15 punten had, was 200 dollar kwijt. Iedereen keek ietwat gepikeerd naar Speler B, die eigenlijk had moeten passen. Had zij dat gedaan, dan had de Bank haar 6 punten gekregen (subtotaal 12) en vervolgens de 10, dood dus.

In deze specifieke situatie maakte de keuze van Speler B (kaart vragen) natuurlijk wel degelijk uit. Maar in het algemeen, volgens de regels van de kansberekening, is het dan zo dat dom spel van de een de ander structureel benadeelt?

Feit is dat de meest linkse positie aan de tafel, net voor de Bank, ook de meest linke is. Beslissingen van de persoon die daar zit, hebben immers direct gevolgen voor de situatie op de gehele tafel. Niet zelden krijgt deze persoon dan ook boze blikken toegeworpen. Maar ja, is dat wel terecht...

June 14, 2003

Mening zonder ervaring

Toevallig ben ik de laatste dagen een paar maal geconfronteerd met hetzelfde verschijnsel. Bijvoorbeeld bij het programma Een jaar gratis uit Belgie, waarbij kandidaten week in week uit allerlei vragen moeten beantwoorden. Een van de vragen ging over Halle Berry. Een mannelijke kandidaat had goed gegokt, maar kende Halle Berry niet. 'Nee, ik hou helemaal niet van James Bond films', sprak hij. 'Welke heeft u dan gezien?', vroeg de quiz-master. 'Nee, ik heb er nog nooit een gezien!', luidde het antwoord.

Dat verbaasde mij zeer. Zojuist las ik in de Nieuwe Revu een interview met acteur Pierre Bokma. Een citaat:
"Films als Costa!: dat is sex, dat is quasi-geestige situaties en dan komt er weer sex om de hoek en dan is er een zin en dan weer een kwartier sex en dan zegt Daan Schuurmans: 'Godfucking damn.' En dan is er weer sex."

Nieuwe Revu: "Je hebt de film gezien!"
Bokma: "Helemaal niet. Maar je hoeft mij niet wijs te maken dat het allemaal anders is."

Wederom verbazing. De vraag kwam bij mij op in hoeverre men nu een mening kan geven over iets waar men geen ervaring mee heeft. Op hoog nivo is daar de Paus, die zijn mening geeft over het gebruik van voorbehoedsmiddelen en het al dan niet toegestaan zijn van diverse soorten relaties. Zonder enige praktijkervaring.

Van de andere kant, ik heb ook overal een mening over en toch (gelukkig) niet alles meegemaakt. Neem bijvoorbeeld drugsgebruik. Toch ligt dat in mijn ogen iets anders dan bijvoorbeeld zeggen dat een boek een flutboek is, terwijl men het niet heeft gelezen.

June 29, 2003

Toeval & Verantwoordelijkheid (1)

Vanmorgen zag ik een discussieprogramma, waarvan ik de naam vergeten ben. Binnenhof? Buitenhof? Ik ben het vergeten. Tegenover elkaar stonden een Rechtssocioloog en een Letselschade-advocaat.

Aanleiding voor de discussie was de Veerman-zaak. Een juridisch buitengewoon interessante zaak, met helaas erg veel menselijk leed. De enige echte waarheid is dat het een zaak is met louter slachtoffers.

In mijn studententijd was ik bestuurslid, beheerder en barman van Studentencafé De Shelter, daarvoor Staminee geheten. Het café bevond zich op het studentencomplex Van Lieflandlaan te Utrecht.

We waren met een club van zo'n twaalf vrijwilligers die de zaak runden (wat staat dat gek!). De vrijwilligers hadden met elkaar gemeen dat zij meer van de kroeg dan van studeren hielden. Indien men in functie was, dronk men gratis. Een niet gering voordeel voor een arme student.

Ik herinner me nog een verbouwing, alle ramen van ons gebouw werden vervangen door hout. Dit omdat de ramen nog wel eens werden ingegooid door tuig uit Overvecht. De bruine inrichting werd vervangen door een combinatie van rood met wit. Dat zag er een stuk beter uit.

De Shelter had uiteraard een ingang. Na de deur passeerde men een nauwe gang van een meter of drie alvorens men de rechthoekige caféruimte betrad. Met name op drukke avonden, de vrijdagavond-disco of als er een bandje optrad, zat er een ketting op de voordeur zodat de portier gemakkelijker eventuele probleemzoekers buiten kon houden.

Aan de achterkant was een ingang waar de bierfusten naar binnen werden gebracht. Een nauw gangetje leidde langs het voorraadhok aan de ene kant en een keukentje aan de andere kant. De gang kwam uit vlakbij de bar.

Ik denk dat als er op een drukke avond brand zou zijn uitgebroken het leed niet te overzien zou zijn geweest.

Daar moest ik aan denken toen er tien maanden cel werd geëist tegen de 35-jarige bedrijfsleider John Veerman (geen familie van Jan). De man was pas acht weken in dienst en heeft in de paniek op de fatale nieuwjaarsdag nog alles gedaan wat in zijn vermogen lag om mensen te redden. Nu is hij een Dader...

Toeval & Verantwoordelijkheid (2)

Behalve een strafrechtelijk deel zit er ook een privaatrechtelijke kant aan deze (Veerman) zaak. Het smartegeld. Hiervoor zaten de rechtssocioloog en de letselschade-advocaat in het televisie-programma. De advocaat bepleitte uiteraard het recht op schadevergoeding, indien men schade lijdt door toedoen van of nalatig gedrag door een andere partij.

De rechtssocioloog had een bijzondere opvatting. In zijn ogen is het niet normaal dat mensen maar denken dat er altijd een overheid of andere instantie klaar staat om geleden schade te vergoeden. Een rivier overstroomt in Limburg en de bevolking wil nieuwe vloerbedekking. Dat idee. Of neem de boeren, dan is de zomer te droog, de volgende keer te nat.

We leven in een wereld die veiliger is dan ooit en volgens de rechtssocioloog moeten wij leren dat tegenslag bij het leven hoort. Hij noemde dit Pech. Als men zich dus op Oudjaarsnacht in café De Hemel bevond heeft men Pech gehad. Pech leidt in principe niet tot schadevergoeding.

Ik vond het een interessante visie, de advocaat stond met zijn mond vol tanden. Het basisidee klopt wel, alleen zou ik het niet Pech noemen maar Toeval, mijn stokpaardje. Pech klinkt nogal negatief. Men kan echter ook met Geluk ergens niet aanwezig zijn, bijvoorbeeld door een vlucht te missen die even later neerstort.

Toch is de Pech-theorie iets te kort door de bocht. Toeval wordt namelijk geregeerd door de wetten van de Kansberekening. Dit houdt in dat diverse parameters een waarde kunnen hebben die de kans op Pech vergroot. Bijvoorbeeld het ophangen van (niet brandveilige) kerstversiering. Of nooduitgangen die niet open kunnen.

Letselschade-specialisten dienen te beoordelen in hoeverre de betreffende parameters door personen dan wel instanties bewust dan wel onbewust boven een kritisch nivo zijn ingesteld.

June 30, 2003

Ander Ritme

Daar zat ik dan na mijn eerste werkdag, thuisgekomen in een leeg huis. Een bord Chinese Food voor me. Mijn ritme is van slag. Normaliter is de maandagavond gereserveerd voor het updaten van Nijhuis.net. Dat zit er vanavond niet in.

Ik was iets later thuis dan normaal. Nog even op het werk geweest en natuurlijk de Chinese Food gekocht. Wat erger is, er staat nogal wat vuile vaat op het aanrecht! Straks gaat de CasaSpider eerst maar even opruimen en schoonmaken. O ja, ik moest ook de honden nog eten geven. Een huisman heeft het er maar druk mee.

Neen, de update moet wachten tot morgen of zelfs woensdag.

Ik kan het niet laten! De smartegeldkwestie blijft door mijn hoofd spoken. Voor mijzelf heb ik het nu enigszins op een rijtje, maar mijn gedachten zijn nog niet geschikt voor publicatie. Het gebruikmaken van de Toevalstheorie met parameters is de basis.

Ik denk even aan de McDonalds koffiekwestie. Als ik het mij goed herinner heeft een dame die zelf een kop Mc Donalds koffie over zich heen liet vallen de Hamburger-keten voor de rechter gedaagd, omdat de koffie te heet zou zijn. Volgens mij heeft ze er een flinke schadevergoeding voor ontvangen.

Twee dingen. Ten eerste ben ik van mening dat het voor de hoogte van de schadeloosstelling niet mag uitmaken wie iemand onrecht aandoet. Of men nu wordt aangereden door een miljonair of door een bedelaar, de vergoeding dient even hoog te zijn.

Ten tweede vind ik dat slechts de naar redelijkheid te verwachten schade hoeft te worden vergoed. In het geval van koffie over iemand heenmorsen zijn dat in principe stomerijkosten. Wat er zeker niet onder valt zijn bijvoorbeeld kosten ten gevolge van (zogenaamde?) arbeidsongeschiktheid door een dergelijk ongeluk.

Overige aspecten zijn op dit moment in onderzoek, ik houd u op de hoogte. Mochten mijn ideeën ooit worden geïmplementeerd, dan hoop ik gevrijwaard te blijven van claims door werkloos geworden Amerikaanse smartegeld-advokaten.

July 30, 2003

Cursus Soppen

Jaren geleden waren zaken als Transcedente Meditatie en Scientology erg in de mode. Transcedente Meditatie sprak mij wel enigszins aan, met name omdat men na enig oefenen kon vliegen en zich onzichtbaar kon maken. Wie wil dat nou niet, zo af en toe eens onzichtbaar zijn. Of een stukje rondvliegen.

Koot & Bie hebben daar een leuke parodie op gemaakt. Het vliegen heet in TM-kringen Hoppen. Je zit in de kleermakerszit op bed (in verband met vering) en hupt (hopt) wat. Na een uurtje lijkt het of je los komt van je bed. Op het web kwam ik met betrekking tot het hoppen slechts deze leuke link tegen over de Natuurwetpartij, die directe bindingen heeft met het TM-gebeuren.

Inmiddels zijn er nieuwe bewegingen opgestaan die onder het mom van investeren in je persoonlijkheid je het geld uit de zakken kloppen. Ik ben van mening dat als je dingen wilt verbeteren in de wereld, dat je dat in principe belangeloos doet. Laat ik het omdraaien, als een profeet, sekteleider of magnetiseur miljoenen guldens (Euro) op zijn rekening heeft staan, word ik op zijn minst achterdochtig.

Hoppen kan ik niet, heb ik ook nooit geprobeerd. Maar ik kan ook iets, namelijk soppen! Het soppen is qua woord afgeleid van het hoppen, maar in plaats van vliegen gaan we nu drijven.

In de acht jaar dat ik op Curacao woon ben ik meer dan duizend maal naar het strand geweest. In zee ga ik altijd op mijn rug liggen en strek me helemaal uit totdat mijn tenen automatisch naar boven komen, u kent dat kunstje vast wel. Het vergt wel degelijk oefening, Luchiano bijvoorbeeld kan het (nog) niet, hij durft zich nog niet helemaal over te geven.

Maar ook voor mensen die het wel kunnen valt er altijd nog wat bij te leren. Zo kon ik in het begin alleen goed blijven drijven na mijn borstkas gevuld te hebben met lucht. Tijdens het uitademen zonk ik. Inmiddels ben ik zo bekwaam in het soppen dat ik in deze positie een dutje kan doen. Ben nu aan het bedenken wat de volgende fase is.

About Filosofie

This page contains an archive of all entries posted to blogger in the Filosofie category. They are listed from oldest to newest.

Film is the previous category.

Fun & Games is the next category.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33